Milan

Onlangs vond ik een nieuwsbrief van Mantelzorg Midden-Limburg jaargang 8 nr. 1 januari 2010.
Daarin bedankte mijn dochter Mantelzorgondersteuning per e-mail voor de attentie die haar zoon Milan kreeg, omdat hij op 4-jarige leeftijd al haar mantelzorgertje was.
Dat kwam omdat ze tijdelijk heel slecht ter been was door uitvalsverschijnselen.
Een citaat uit deze mail:
“ Hij zorgt voor mijn drinken, droogt mijn voeten af en ruimt de vaatwasser met mij samen leeg en ook de wasmachine heeft hij al helemaal (met een beetje hulp en aanwijzingen van mij) onder controle.” En: “Helaas is hij in deze situatie terecht gekomen door mijn ziekte, maar hij gaat er zo goed mee om. Ik vind het heel belangrijk dat hij kind kan en moet zijn, van de andere kant wordt hij helaas al op jonge leeftijd met de harde kanten van het leven geconfronteerd”.

Toen mijn dochter deze mail stuurde, wist ze nog niet dat haar bijna 25-jarig ziekzijn ‘alleen maar’ veroorzaakt werd door een B12 vitaminetekort. Ze had in al die jaren heftige uitvalverschijnselen, terugkerende ontstekingen in o.a. handen, voeten, knieën, polsen, rug, mond, ogen, keel, blaas, darmen en noem maar op. Waar niet? Ze werd gediagnosticeerd met ziekte van Pfeifer, MS, Parkinson en heeft daar maanden medicijnen tegen geslikt. Maar ze had die ziektes helemaal niet.
Nu krijgt ze sinds enkele jaren B12 spuiten en gaat het beter met haar, maar de aangerichte schade is helaas onomkeerbaar.

Het 4-jarig mantelzorgertje is inmiddels 13 jaar oud en ook hij heeft al een leventje van onbegrepen klachten achter de rug. Hij wou vanaf de geboorte niet eten en men (lees: doktoren) wou hem zelfs naar een psychisch eetclubje doen, maar een diëtiste hield dat tegen, omdat hij voedselallergieën bleek te hebben. Met de kennis van nu kan ik gerust stellen, dat een B12 tekort de grote boosdoener is geweest.

Milan heeft vorige maand zijn eerste B12 spuit gehad. Het was geen pretje, maar wat heeft die spuit gebaat! Hij vertelde me, dat hij helemaal niet meer moe is en dat levensmiddelen zoals uien en curry bijv. ineens niet meer op zijn tong prikken. Hij eet nu goed en de maaltijden zijn opeens geen gevecht meer elke dag. Hij is de afgelopen maand ook aan een inhaalslag op groeigebied begonnen.
Hij heeft niet meer geklaagd over misselijkheid, heeft veel minder diarree en heeft niet meer overgegeven. Hij lust nu zelfs een ijsje! Moeder huilde toen ze haar zoon voor het eerst op een ijsje mocht trakteren. Milan wou nooit iets lekkers.

Ik wil iedereen die dit leest en onverklaarbare klachten heeft, op het hart drukken zich niet te laten afschepen met de woorden “je B12 waardes zijn goed”, want je komt bedrogen uit. Kijk op de (deze) site van de vergeten ziekte naar de symptomen en de waardes die je moet hebben en blijf aandringen op behandeling in de vorm van spuiten. Een capsule kost maar € 0,70. Ik heb verschillende medici gesproken en ze geven eerlijk toe te weinig te weten van een B 12 tekort, dus moet je zelf je kennis vergaren om heel veel ellende te voorkomen.

Een door ervaring wijs geworden moeder en oma:

Resi, Nederweert.
(25 mei 2018)

Advertenties